Aşırı koruyucu ebeveynlik; çocukları yaşanabilecek negatif ruhsal ve fiziksel şeylerden uzak tutmaya çalışan bir ebeveynlik tutumudur. Burada aileler fazla koruyucu davranarak çocukları sık sık uyarır, başına gelebilecek konularda neler yapması gerektiğini hatırlatırlar. Bu durum çocuk üzerinde strese, çevresi ile iletişim kurmada çekingen kalmasına, kendine güvenmek de zorluk yaşamasına neden olur. Çünkü onun için çevresi türlü tehlikeler ile doludur ve başına her an birşey gelme olasılığı vardır. Bu düşünceler çocukta bir stres kaynağı oluşturur.
Ebeveynler çocuklarını korumaya çalışırken farketmeden özgüvenlerine de zarar verirler. Bunun sonucunda çocuk ailesine bağımlı, kaygılı bir kişilik geliştirir. Aynı zamanda sosyal becerileri de yetersiz kalır. Ailesine bağımlı olan çocuk her ne kadar tehlikelerden korunuyor gibi görünse de sosyal çevresi ile bir araya geldiğinde bağımsız hareket etmekte zorluk yaşar ve bu stresli ortamdan hemen uzaklaşmak ister.
Aşırı koruyucu aileler çocuklarının yaptığı her davranışa müdahale ederek kendi istekleri doğrultusunda yönlendirmeye çalışırlar. Bu sayede çocuk artık kendi fikrini dile getiremez duruma gelir. Fikri sorulduğunda anne babasından onay almak ister.
Böyle yetişen çocuklar kendini rahatça ifade edemezler. Yaş ve fiziksel olarak büyüseler dahi duygusal olarak sürekli anne baba onayı bekleyen kişiler olurlar. Tek başlarına hem iş hem sosyal yaşantılarında insiyatif alamazlar. Bu şekilde büyüyen yetişkinler içinde hayat oldukça zorlaşır. Çünkü daimi fikrine başvurduğu ebeveyni artık hayatta olmadığında kendini çaresiz, güçsüz, korumasız hissedecek ve bu kaybını atlatması zaman alacaktır.
Herşey de olduğu gibi ilişkilerde de denge çok önemlidir. Çocuklarımızı elbette korumalıyız. Fakat onların gelişimini sekteye uğratmadan, onlara alan açarak bunu sağlamaya çalışmalıyız.
çok sevdiğim bir cümle ile yazıyı bitirmek isterim.
''Ebeveynlik demek, onsuz nefes alamayacağın birini, sensiz nefes alabilsin diye yetiştirmek demektir.''
SEVGİLER:)
